www.mywebarmenya.do.am

Մենք երբեք չենք մոռանա Հայոց ցեղասպանությունը

Luna — Sun, 21 Apr 2013 14:43:16 GMT

1915թվականի ապրիլի 24-ին ոչնչացրեց թշնամին 1,5միլիոն հայ:

Տղամարդկանցից զենքերը վերցնելով սպանում էին,իսկ մյուսները
բռնում էրն աքսորի ճանապարը,բայց նրանցից շատերը մահացան:
Չէին դիմանու սովին,ծարավին,հիվանդություներին ու մահանում էին:
Նրանց թվին էին պատկանում Կոմիտաս,Դանիել Վարուժանը,Սիամանթոն, Գրիգոր Զորահպը,Նազարետ Տաղավալյանը ու շատերը:
Կոմիտասը չդիմանալով իր ժողովրդի վայրագություններին խելագարվում է:
Շատ կանանց ու աղջիկներին բռնի ուժով տանում էին սուլթանների մոտ ու վերջում սպանում էին:
Շատ ծնողներ սպանում էին իրենց երեխաներին,որ գերի չընկնեն,դաժան ու հավոր բաներ են տեսել
մեր հայ ժողովուրդը ու դա երբեք չի մոռացվի ,կմնա մեր պատմության մեջ
Մենք կպայքարենք որ Թուրքիան ճանաչի ցեղասպանությունը ու այնքան կպայքարեն որ ճանաչի:
Արտուտների ագարակը ֆիլմում ամեն ինչ պարզ է դառնում ու ես երբ նայում եմ սկսում եմ լաց լինել ու ատել թշնամուն:
1915թվականի ապրիլի 24-ը երբեք չի մոռացվի ու մենք կպայքարենք հանուն մեր անմեղ զոհերի հիշատակին:
ՈՒ մի օր մենք մեր նպատակին կհասնենք,ոի Թուրքիան ճանաչի:

Պայքարել ալկոհոլի դեմ

Luna — Fri, 19 Apr 2013 08:38:07 GMT

Տարիներ առաջ սիրում էր մի տղայի,նա դարձավ պատճառը, որ
ես ալկոհոլ օգտագործեի,նա ինձ լքեց ու իմ վատ օրերը սկսվեց
Սկսեցի գիշերները չքնել`անընդհատ լաց էի լինում ու չէի կարողանում քնեի:
Մի օր որոշեցի գինի խմեի,բայց այդքանել սեր չունեի խմիչքի նկատմամբ

Միայն առիթների ժամանակ էի խմում ու երբ մի բաժակ խմեցի սկսեցի մի քանի

բաժակել խմել ու հասկացա, որ օդերի մեջ եմ ու ոչինչ չեմ հասկանում ինչ է կատարվում:
ՈՒ այդպես խմում էի մինչև համացանցում մի տղայի հետ ծանոթացա ու ինքը ինձ օգնեց:
Սկզբից շատ դժվար էր,բայց երբ ուզում էի խմել զանգում էի Կարենին ու թույլ չէր տալիս որ խմեի:
Դժվար էր ինձ համար ,բայց պայքարում էի,որ էլ չխմեի ու Կարենը ինձ հույս էր տալիս ,որ պայքարեմ:
Նա ասում էր եթե իրեն սիրում ու ուզում եմ ,որ միասին լինենք պիտի էլ չխմեմ:

ՈՒ ես պայքարում ե իմ երջանկության համար,որ էլ երբեք չեմ օգտագործելու ալկոհոլ դա միայն չարիք է:
Այն խմելով ոչինչ չես մոռանա միայն լավ ընկերները քեզ կօգնեն,ու սիրո ամար կպայքարես դրանից հեռու կմնաս:

Տխուր սեր

Luna — Wed, 17 Apr 2013 14:52:03 GMT

Մարին սիրահարված էր Էրիկին ու ամեն երեկո հանդիպում էին:
Քայլում էին քաղաքի փողոցներով ու միասին երազում ապագայի մասին:

Նրանք շատ երջանիկ էին ու չէին մտածում,որ մի օր բաժանվելու էին:
Մի օր մայրը իմացավ,որ ընկեր ունի ու թույլ չտվեց որ հանդիպեն,
Մայրը չէր ուզում,որ աղջիկը կյանքը կապի այդ տղայի հետ ու խանգարում էր:
Մարին չէր կարողանում տղային մոռանար ու չգիտեր ինչ աներ որ Էրիկին ասեր:
Ամեն օր երեկոյան տղան գնում էր նույն ժամին իրենց հանդիպման վայրը,բայց աղջկան չէր տեսնում:
ՈՒ տղան գնաց աղջկա տուն,որպեսզի տեսներ աղջկան,բայց մայրը թույլ չտվեց որ տեսնի:
Էրիկը աղջկա ընկերուհու հետ հանդիպեց ու մի նամակ տվեց որ տա աղջկան ու այնտեղ գրված էր,-
<<Բարև իմ սեր առանց քեզ չեմ կարողանում ապրել,կարոտել եմ քեզ ինչ անեմ ասա:
Արի հեղանանք ու միասին լինենք.եթե ուզում ես արի այնտեղ որտեղ հանդիպում էինք
Վաղը քեզ կսպասեմ եթե կարող ես արի էլ չեմ կարողանում առանց քեզ եթե չեկար էլ ինձ չես տեսնի:
Կսպասեմ քեզ իմ սեր սիրում ու կարոտում եմ:>>
Մարիի ընկերուհին եկավ ու փոխանցեց նամակը,ու նա սկսեց կարդալ մայրը եկավ ու վերցրեց նամակը:
Սենյակի դուռը փակեց ,որ դուրս չգա ու Մարին գոռում էր անընդհատ որ բացի դուռը,բայց իզուր մայրը չբացեց:
Էրիկը գնացել էր հանդիպման վայր և մի քնի ժամ սպասելուց հետո հեռանում է ու էլ երբեք տղայի մասին չի իմանում Մարին:
Բայց նա չի կարողանում մոռանալ Էրիկին ու ամեն անգամ իրենց հանդիպման վայր գնալուց հիշում է տղային
ՈՒ արտասվում իրենց կիսատ տողած սիրո համար, այն երջանիկ րոպեները որ միասին են եղել երբեք չի մոռանա:

Վերջնակետի սկզբում

HaRuT1 — Mon, 15 Apr 2013 11:12:34 GMT

Ես քեզանից վերջաբանի փոխարեն սպասում էի այլ բանի: Ես կարծեցի, որ վերջաբանը կլինի տխուր ժպիտով, մի փունջ երփներանգ ծաղիկներով: Բայց քո վերջնակետը եղավ չոր ու կոպիտ: Շարեցիր այդ վերջնակետը առանց խորհելու: Չգնահատեցիր մեր սերը և այն մարեց և այսօր` էլ չկա: Վերջնակետդ եղավ հպարտ, զրահի պես ամուր: Վերջնակետի սկզբում, նույնիսկ մի բառ չասեցիր: Հայացքիցդ հասկացա, որ ինձ էլ չես սիրում, չես մտածում իմ մասին: Քայլերդ վսեմ, դեմքդ պայծառ ու ուրախ վազեցիր ու էլ ետ ՉԵԿԱՐ...

Սպասում եմ քեզ

Luna — Sun, 14 Apr 2013 15:54:37 GMT

Ամենից շատ ուզում էի երջանիկ լինեի,ինչ եղավ ամեն մի երազանք մնաց օդում
Մենք ծանոթացել էինք ինսիտուտի այգում
Արամը իրավագիտական ուղղությամբ էր սովորում, իսկ ես պատմաբանասիրակն:
Մի օր երբ ազատ ժամին դուս էինք եկել ընկերուհիներով մոտակա այգին
Այնտեղ քայլում էին երկու հմայիչ տղաներ ու երբ մեր կողքով անցան
Տղաներից մեկը` Արամն էր ու այնպես արեց, որ ընկնեի ներքև ու եթե ձեռքս չբռներ ընկնելու էի:
Այդ րոպեին նրանք շատ մոտ էին իրար ու Արամը ասեց.
-Կներես պատահական ստացվեց:
ՈՒշադիր եղեք ձեր պատճառով քիչ մնաց ընկնեի:
-Ինչպես կարող եմ մեղքս քավել?
-Արդեն քավել ես մեղքդ:
-Ինչպես եմ քավել?
-Դե ձեռքս բռնեցիր որ չնկնեմ
-Դա էլ չանեի ավելի վատ կվերջանար ու ես ինձ չէի ների:
-Լավ պարզ էր հաջողություն:
-Հաջողություն:
Այդ ասելուց հետո,մենք այգում մի քիչ զբոսնելուց հետո դասի գնացինք:
Մի քանի օր անց ինսիտուտից դուրս էի գալիս հանդիպեցի Արամին ու նա ասեց.
-Ինչ ես անում այստեղ,այ քեզ պատահականություն?
-Սովորում եմ, իսկ դու ինչ ես անում:
-Ես էլ ինչ հետաքրքիր է այսքան ժամանակ իրար չէինք տեսել:
-Իրավացի ես:
-Իսկ հիմա կարող եմ մեղքս քավել ու քեզ հրավիրել զբոսնելու?
-Ոչ ես գործեր ունեմ:
-Իսկ եթե վաղը?
- Չգիտեմ կմտածեմ:
-Լավ արի տուն ուղեկցեմ?
-Ոչ մի ուրիշ անգամ:ՈՒ այդպես շարունակեցին ընկերություն անել:
Գժի պես սիրում էին իրար,բայց մի օր Արամի ծնողները որոշեցին,որ գնալու են Ռուսաստան ապրելու:
ՈՒ նա ինձ խոսք տվեց ,որ մի օր գալու է իմ հետևից ու մինչև այսօր դեռ չի եկել:
ՈՒ ես սպասում եմ իրեն,իր վերադարձին,բայց այդպես էլ չի գալու:

Արտասովոր լճեր

NANAJan — Thu, 11 Apr 2013 11:27:32 GMT

Աշխարհում կան այնպիսի լճեր , որոնք իրենց արտասովոր տեսքով արժանանում են մարդկանց շարունակական ուշադրությանը, ոչ միայն իրենց գեղեցկությամբ և զբոսաշրջության համար հարմարավետ վայր լինելուց բացի, այլ իրենց արտասովոր տեսքով:

Իսկ այս անգամ աչքի է զարնում լճերի տարօրինակ գույները: Նման արտասովոր գույն ունի Հիլլեր լիճը` Միդլ կղզում ` իր արտասովոր վարդագույն գույնով: Լիճն ունի յուրօրինակ ու աչքի զարնող վարդագույն գույն, որը անգամ տեսանելի է դառնում ինքանթիռից: Լճի արտասովոր գույնը , երկար ժամանակ ու մինչ այսօր տվել է գիտնականներին մտորելու առիթ , գիտնականները լճի վարդագույն լինելը բացատրում են այսպես, որ ջրի մեջ առկա են Dunaliella, Halobacteria մանրէներ, որոնք էլ պայմանավորում են լճի վարդագույն տեսքը: Լիճը շրջապատված է կանաչ տարածքով , իսկ կանաչ տարածքը առավել ցայտուն է ընդգծում լճի արտասովոր գույնը: 600 մ երկարությամբ է ձգվում լիճը ու հետաքրքիր բնույթի երևույթ է սա:

Իսկ մեկ այլ վայրում ` Աֆղանստանում `Հինդու Կուշ լեռներում գտնվող Վանդե Ամիր լիճը , աչքի է ընկնում իր մուգ ու ցայտուն երևացող կապույտ գույնով: Գիտնականները ասում են , որ նման գույնը պայմանավորված է հանքային ջրերի առկայությամբ: Դե ինչ , բնությունը հարուստ է էկզոտիկ , գեղեցիկ ու դեռ չբացահայտված վայրերով , որոնք մինչ օրս էլ արժանանում են թե՛ հանրության, և թե՛ գիտնականների ուշադրությանը ` համարվելով բնության հրաշք:

Հունաստան

NANAJan — Wed, 10 Apr 2013 11:18:14 GMT

Հին Հունաստանը (հունարեն՝ Αρχαία Ελλάδα) անտիկ դարաշրջանի ամենանշանավոր պետությունն է, որն ընդգրկում է Էգեյան ծովն իր կղզիներով` իր մեջ ներառելով թերակղզու հարավային մասը և Փոքր Ասիայի արևմտյան ափը։ Երեք գլխավոր մասերի է բաժանված երկիրը՝ հյուսիսային, միջին, որոնք կոչվել են Հելլադա, և հարավային մասը , որ կոչվել է նաև Պելոպոնես:

Այս մասերն էլ իրենց հերթին ունեցել են նաև իրենց ստորաբաժանումները: Հյուսիսային Հունաստանը բաժանվել է երկու մասի, որոնցից մեկը կոչվել է Թեսալիա, մյուսը՝ Էպեյրոս։ Միջին Հունաստանը բաժանված էր մի շարք շրջանների, որոնց մեջ հայտնի են եղել Ատտիկան և Բեովտիան, իսկ Հարավային Հունաստանը՝ մի քանի մասերից, որոնց մեջ նշանավոր են եղել Արգոլիսը, Լակոնիան` Սպարտա մայրաքաղաքով, Արկադիան և այլն:

Հունաստանը դեռ հնուց `հին քարի դարից էլ եղել է բնակեցված: Բնակչությունը հիմնականում զբաղվել է նստակյաց կյանք վարելով, հիմնականում զբաղվել են նաև հողագործությամբ և անասնապահությամբ: Բրոնզե գործիքների և նոր ի հայտ եկած տարբեր նյութերի օգտագործումը նպաստել է արտադրողական ուժի զարգացմանը: Զարգացել են գյուղատնտեսությունը, արհեստները, մշակույթը, շինարարությունը: Երկաթե դարը մեծ ազդեցություն է ունեցել տնտեսության, արհեստների , ինչպես նաև մարդու մտավոր զարգացվածության վրա: Հունաստանը հայտնի է նաև ստրկատիրական իր մեծ շահագործմամբ: Հունաստանը մինչ այսօր իր դիրքերը չի զիջում ճարտարագիտական կառույցների իր շնորհով : Տարբեր ազգերի համար մինչ այսօր Հունաստանի ճարտարապետությունը համարվում է յուրօրինակ, գեղեցկության , ներդաշնակության, բարձր ճաշակի և հետաքրքիր համադրումների չափանիշ: Հունական արվեստը հիանալի է զարգացել և նպաստել է նաև մարդկության զարգացմանը, այն մարդկության մեջ առաջ է բերել խորը գծեր` նպաստելով գեղեցիկի և ներդաշնակի գնահատմանը: Հունական արվեստը սկզբնավորվել է Միկենյան մշակույթի ընդերքում։

Այս արվեստների ժառանգական կապը նկատելի է նկարազարդ խեցեգործության և ճարտարապետության մեջ։ Հին հունական արվեստը ժամանակագրական առումով ստորաբաժանվում է հոմերոսյան, արխաիկայի, դասական և հելլենիզմի։ Նշեմ նաև , որ ազգային զգեստի առումով Հունաստանը համարվում է ամենանրբագեղ և ամենագեղեցիկ երկրներից մեկը: Զգեստները իրենց մեջ պարունակում են նուրբ դեկորներ , որոնք ապացուցում են վերջինիս բարձր ճաշակի մասին:

Մի՞թե դժվար է...

NANAJan — Wed, 10 Apr 2013 11:15:04 GMT

Մի՞թե դժվար է մխրճվել մարդու հոգու մեջ ու հասկանալ նրան , այլ ոչ թե մի թույլ սխալ արտասանված խոսքից բարկանալ ու չհասկանալ , արդյոք ինչ կար դիմացինի մտքին : Դժվա՞ր է , թե քո շահերը երբեք էլ չեն փորձում խոսել դիմացինի շահերից, մի՞թե դժվար է բարի լինել, միշտ ասել գեղեցիկ խոսքեր , նույնիսկ դրա իմաստը երբեք համտես չեղածներին, մի՞թե դժվար է կանգնել վատի դեմն ու փակել ճանապարհը, մի՞թե դժվար է ,թե՞ ամեն բան քեզ այսպես էլ է դուր գալիս, թե՞ դժվար չէ ,ուրեմն տեղումդ մի մնա: Դու միգուցեև ցանկանաս այս բոլոր <<Միթե դժվար-ներն >> էլ շրջանցել ` չմտածելով , որ քեզանից հետո քո կրողն է կրելու ու քո սխալները հարթելու:Մի՞թե դժվար է պատժել սխալին ու մի մեծ ոճիր գործածին, մի՞թե դժվար է ներողություն խնդրել ու չամաչել կամ չփոշմանել, իսկ մի՞թե դժվար է չներելը, դժվար չէ, այս կյաքում անլուծելի ու անհասկանալի հարցեր ու բացեր չկան , ուղղակի մենք` անցանկացողներս , երբեք էլ չենք փորձում ամեն բանի համար պայքար տեսնել ու պատասխան պահանջել: Մի՞թե դժվար է չկռվել ու խաղաղ ապրել , ես հիմա վստահ եմ ոչ ոքին էլ դուր չի գալիս լինել միշտ անհամերաշխ դրության մեջ, առավելևս կռիվների , ամեն տեղ համընդհանուր խոսքի առարկա դառնալու նշույլ , ընդամենը ցանկություն , ցանկություն է անհրաժեշտ այս ամենը ոչ թե ծածկելու , այլ վերացնելու անսպառ աշխարհիս երեսից: Մի՞թե դժվար է խոսել , բայց կամաց, հասկացնել, բայց ոչ ապտակների ու ծեծի միջոցով, մի՞թե դժվար է անհույսներին հույսով զինել , մի՞թե դժվար է սիրել ու չլինել դավաճան, մի՞թե , մի՞թե դժվար է….Մի՞թե դժվար է սովորել ու սովորել միայն ճիշտը, մի՞թե դժվար է սպասել ,իսկ մի՞թե դժվար է չուշանալ , որ սպասողն ամեն անգամ հարկադրաբար ժամանակի կորստին զոհ չդառնա, իսկ մի՞թե դժվար է չաղմկել, իսկ մի՞թե դժվար է չասել ժխտում արտահայտղ խոսքեր, մի՞թե դժվար է ունենալ սեփականը, որ ուրիշների հույսից կամ շվաքից կախյալ չլինես, մի՞թե դժվար է հավատալ հրաշքների , մի՞թե դժվար է անել այն ինչը միայն ոչ թե քեզ համար լավ կլինի, այլ բոլորի համար: Միթե դժվար է մանուկ մնալ, բայց հոգով , մաքուր մնալ ` ամեն ինչով, ,մի՞թե դժվար է օգնության կարիք ունեցողին ասել այս խոսքերը <<Ես ունեմ>> կամ <<Ես կտամ>>կամ <<Ես կարող եմ>>:Իսկ մի՞թե դժվար է մնալ երախտապարտ ` ասելով միայն `<<Շնորհակալ եմ>>: Մի՞թե դժվար է մարդուն չչափել սոցիալական սանդղակով, այլ բոլորին տեսնել հավասար:Եթե դժվար է , ապա զու՞ր էր իմ գրած այս ամեն բանը, իսկ ես վստահ եմ , որ դժվար չէ և դժվար չէ ոչինչ այս կյանքում, ուղղակի այն սև տեսնողները միշտ էլ բարդացնել գիտեն, իսկ վառ գույներով տեսնողները` շլացնել :

Իմ և ընկերուհուս պատրաստվելը քննություններին

Luna — Sat, 06 Apr 2013 15:30:57 GMT

12-րդ դասարան էինք ես և ընկերուհիս ու պատրաստվում էինք քննություններին

Եվ պիտի կրկնեինք 11-րդ դասարանի հայոց պատմություն առարկան:
Մենք միասին էինք պատրաստվում քննություններին ու ամեն օր դասերից հետո
Գնում էինք մեր տուն ու սկսում պարապմունքը:Ընկերուհիս և եղբայրս շատ էին կռվում
ՈՒ եղբայրս այնպես էր անում,որ չկրկնեինք ու սկսում էր ֆուտբոլից խոսել ու կռվում էինք:
Երբ վերցրեցինք իր պատմության գիրքը նա պատճառ բռնեց թե ինքնե սովորելու
Հաջորդ օրը մենք լավ չէինք կրկնել ու ես գնացի մեր պատմության ուսուցչուհու մոտ,
-Բարև ձեզ այսօր եղբորս դաս կհարցնեք?
-Ինչի համար?
-Երեկ չթողեց որ մենք սովորենք ասեց ,որ դաս պիտի սովորի
-Լավ կհարցնեմ ու հետո էլ գիրքը ձեզ կտամ;ՈՒ այդպես դաս էր հարցրել եղբորը:
Երբ տուն եկանք ծիծաղում էինք եղբորս ասելով,
-Մյուս անգամ լավ սովորիր, որ քեզ դաս հարցնի:
ՈՒ սա ասելուց հետո եղբայրս ընկել էր իմ և ընկերուհուս հետևից
Մենք տուն մտանք ու դուռը փակեցինք մեր հետևից մինչև մերոնք եկան:
ՈՒ այդպես հետաքրքիր էր անցնում մեր պարապմունքները
Մի օր մեր տանը իսկ մյուս օրը ընկերուհուս տանը
ՈՒ ԱՅԴՊԵՍ ՄԻՆՉև ՔՆՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ԱՎԱՐՏԸ:

Նամակ զինվորից

Luna — Sat, 06 Apr 2013 05:12:13 GMT

Ժայռոտ բարձրունքին կանգնաց մի զինվոր,
Նամակ էր գրում սիրած աղջկան
Գրում է դանդաղ սիրուն ձևերով.
Այդ երկար տարին չէր փոխել նրան:
Մտքերն անվերջ խեղդում էին նրան,
Պետք է կայացներ նա ճիշտ որոշում
ՈՒ որոշեց այդ անվախ տղան,
Ասի աղջկան ինչքան է սիրում:
ՈՒ գրեց տղան խոսքերն այն հզոր,
Որ վաղուց պիտի աղջկան ասեր,
Սակայն ամեն օր ինչ-ինչ պատճառով:
Չէր կարողանում այդ բառերն ասել:
Երկու բառ որոնք,հրաշք են գործում
Երկու բառ որոնք,տուն են կառուցում,
Երկու պարզ բառեր…այնքան հասարակ
Որոնք գնդակի շարժն են կանգնեցնում:
Սահմանից այն կողմ թշնամու գոտում,
Մի դիպուկարհ իր տեղն էր փոխում:
ՈՒ հանկարծ տեսավ մենակ տղային,
Որ նստած բարձունքին նամակ էր գրում:
ՈՒշադիր զննեց թշնամին նրան,
ՈՒ հարմար դիրքից նա նշան բռնեց,
Բայվ տեսնելով նամակը ձեռքին,
Նա նույնպես սիրած աղջկան հիշեց:
Երբեք տղան չի մոռանա
Այդ ժամերն բարձունքին:
Իսկ քեզ’, պատգամ միշտ զգոն մնաս.
Պահ է’,-ասաց թշնամին