https://mywebarmenya.do.am/ Բլոգ Mon, 01 Apr 2013 10:07:20 GMT uCoz Web-Service <span style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);">Պատմությունս 16 տարեկան աղջնակի մասին է, ով կիսատ թողնելով դպրոցը՝ ընդունվում է բժշկական քոլեջ, որպեսզի սովորի և բժիշկ դառնա: Մեր պատմության հերոսուհին առաջին իսկ օրվանից գրավում է քոլեջի տղաներից մեկի ուշադրությունը , ով իր կողքին ընկերուհի ուներ, սակայն այդ բոլոր փաստերը դնելով կողքի՝ մոտենում է այդ աղջկան, նրան առաջարկություն անելով և մի փոքր տանջվելով՝ նա արժանանում է աղջկա ուշադրությանը:&nbsp;</span><br style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);">Նրանք շփվում են, ընկերություն անում: Բայց աղջկա ծնողները իմանալով նրանց կապի մասին՝ արգելում են նրան գնալ քոլեջ՝ մի որոշ ժամանակ: Աղջկա հայրը կալանավորված է լինում: Տղան որոշում է գնալ և հանդիպել աղջկա հո... <span style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);">Պատմությունս 16 տարեկան աղջնակի մասին է, ով կիսատ թողնելով դպրոցը՝ ընդունվում է բժշկական քոլեջ, որպեսզի սովորի և բժիշկ դառնա: Մեր պատմության հերոսուհին առաջին իսկ օրվանից գրավում է քոլեջի տղաներից մեկի ուշադրությունը , ով իր կողքին ընկերուհի ուներ, սակայն այդ բոլոր փաստերը դնելով կողքի՝ մոտենում է այդ աղջկան, նրան առաջարկություն անելով և մի փոքր տանջվելով՝ նա արժանանում է աղջկա ուշադրությանը:&nbsp;</span><br style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-family: verdana, arial, helvetica; font-size: 11px; text-align: justify; background-color: rgb(255, 255, 255);">Նրանք շփվում են, ընկերություն անում: Բայց աղջկա ծնողները իմանալով նրանց կապի մասին՝ արգելում են նրան գնալ քոլեջ՝ մի որոշ ժամանակ: Աղջկա հայրը կալանավորված է լինում: Տղան որոշում է գնալ և հանդիպել աղջկա հոր հետ՝ կարծելով՝ նրան թույլ կտան, սակայն մերժված հետ է գալիս: Նրանք շարունակում են իրենց գաղտնի կապը, սակայն աղջկա մայրը իմանում է և ամեն ինչ նորից նույնը: Նրանք մի որոշ ժամանակ իրար հետ չեն շփվում, տղան վերադառնում է իր նախկին ընկերուհու մոտ սակայն գիտակցելով իր սխալը՝ նա ներում է խնդրում իր սիրելիից և նրանք միանում են: Տղան աղջկա ծննդյան արթիվ նրան ոսկե կուլոն է նվիրում, աղջիկը այն միշտ կրում է իր վզին: Անցնում է մի որոշ ժամանակ, նրանք զգում են, որ գնալով իրենց զգացմունքները սառում են, միմիանց հետ հաճախ են վիճում, բայց իրարից թաքուն գժվում են իրար համար: Նրանք բաժանվում են՝ չհասկանալով իրար: Տղային սիրող ախջիկները քոլեջում շատ էին : Նրանց բաժանումից մի որոշ ժամանակ անց տղային տեսնում են ուրիշի հետ: Աղջիկը նրան խոստացել էր հանել կուլոնը այն ժամանակ, երբ կսառեն իր զգացմունքները: Իսկ հիմա աղջիկը չի կրում տղայի նվերը...</span> https://mywebarmenya.do.am/blog/patmowt'yown/2013-04-01-11 HaRuT1 https://mywebarmenya.do.am/blog/patmowt'yown/2013-04-01-11 Mon, 01 Apr 2013 10:07:20 GMT <h4 style="background-image: none; background-color: rgb(255, 255, 255); margin: 0px 0px 0.3em; overflow: hidden; padding-top: 0.5em; padding-bottom: 0.17em; border-bottom-style: none; font-family: sans-serif; line-height: 19.1875px;"><span class="mw-headline" id=".D5.95.D5.90.D5.88.D5.90.2C_.D5.95.D5.90.D5.88.D5.90..." style="font-weight: normal; color: rgb(255, 0, 0);"><big><font size="5" style="font-size: 18pt;">ՕՐՈՐ, ՕՐՈՐ... &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</font></big></span></h4><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em; font-family: sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.1875px; background-color: rgb(255, 255, 255);"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><... <h4 style="background-image: none; background-color: rgb(255, 255, 255); margin: 0px 0px 0.3em; overflow: hidden; padding-top: 0.5em; padding-bottom: 0.17em; border-bottom-style: none; font-family: sans-serif; line-height: 19.1875px;"><span class="mw-headline" id=".D5.95.D5.90.D5.88.D5.90.2C_.D5.95.D5.90.D5.88.D5.90..." style="font-weight: normal; color: rgb(255, 0, 0);"><big><font size="5" style="font-size: 18pt;">ՕՐՈՐ, ՕՐՈՐ... &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;</font></big></span></h4><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em; font-family: sans-serif; font-size: 13px; line-height: 19.1875px; background-color: rgb(255, 255, 255);"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><dl style="margin-top: 0.2em; margin-bottom: 0.5em;"><dd style="line-height: 1.5em; margin-left: 1.6em; margin-bottom: 0.1em; margin-right: 0px;"><br></dd></dl></dd></dl></dd></dl></dd></dl></dd></dl></dd></dl></dd></dl></dd></dl><p style="margin: 0.4em 0px 0.5em; line-height: 19.1875px; font-family: sans-serif; background-color: rgb(255, 255, 255);"><font size="3" style="font-size: 12pt;">Արևավոր,արևավոր իմ սերերին,<br>Իմ հույզերին արևավո'ր ու նո'ր, ու նո'ր<br>Իմ լույսերին ու լուսավոր իմ հույսերին,<br>Ընկուզենու'ն լայնասաղարթ, օրո'ր, օրո'ր,<br>Օրոր, օրոր:<br><br>Օրոր մարգին, արտույտներին, ծառին, ձորին,<br>Կածաններին իմ մենավոր, կանաչ բարդուն,<br>Օրոր, քնքուշ իմ աքասի', օրոր, մորի՜,<br>Օրո'ր սարին, հանդին, արտին, օրո'ր մարդուն,<br>Օրոր, օրոր:<br><br>Շամբուտներին ու ամպերին մութ ու անձրև,<br>Անտառներին, արոտներին քամուն, քարին,<br>Օրո'ր սրտին իմ՝ արտի պե'ս անձրևածեծ,<br>Օրո'ր սրտին՝ վարդերի պես արնակարմիր,<br>Օրոր, օրոր:<br><br>Օրոր նրանց՝ արևային երգիչներին,<br>Որոնք մի օր երգ երգեցին ու անց կացան,<br>Կարդացողին օրոր, սրտոտ ու մտերիմ,<br>Կարդացողին, որ եղել է, հիմա չկա,<br>Օրոր, օրոր:</font></p> https://mywebarmenya.do.am/blog/o'ror_o'ror/2013-03-29-10 HaRuT1 https://mywebarmenya.do.am/blog/o'ror_o'ror/2013-03-29-10 Fri, 29 Mar 2013 18:27:21 GMT <div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Եթե ինձ տան 3 տարի</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Դաժան մի կյանք , որ ես ապրեմ`</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ես կուզենայի , որ քո բարի</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ջերմ աչքերի ներքո հանգչեմ:</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br></div><div><... <div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Եթե ինձ տան 3 տարի</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Դաժան մի կյանք , որ ես ապրեմ`</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ես կուզենայի , որ քո բարի</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ջերմ աչքերի ներքո հանգչեմ:</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br></div><div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Թե ունենամ 3 շաբաթ</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Լոկ 21 օր? Ինչիս են պետք?</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Թող որ դրանք դառնան վայրկյան</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ու քո կյանքից կորչեմ անհետ...</span></div><div style="line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><font size="3"><br style="font-size: 12pt;"></font></div><div style="line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><font size="3">Երբ 3 օր մնա կյանքիս,</font></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Ու ես հասնեմ մայրամուտիս`</span></div><div style="font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); color: red; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span style="font-size: 12pt;">Կուզեմ , որ ինձ չճանաչես,</span></div><div style="color: rgb(51, 51, 51); font-size: 13px; line-height: 18px; background-color: rgb(255, 255, 255); font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><div style="color: red;"><span style="font-size: 12pt;">Լուռ հեռանամ` դու չտխրես....</span></div><div style="color: red;"><img src="http://cs5621.userapi.com/u61713156/-14/x_8d462435.jpg"></div></div></div> https://mywebarmenya.do.am/blog/3/2013-03-05-9 HaRuT1 https://mywebarmenya.do.am/blog/3/2013-03-05-9 Tue, 05 Mar 2013 10:34:23 GMT <img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/27665954.jpg"><font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; text-decoration: underline; font-size: 18pt;">Ե</span>ս քեզ կորցրեցի...Կորցրեցի, առանց մտածելու, որ էլ քո նմանը չի լինելու, որ էլ քո պես հրաշքի չեմ գտնելու, որ առանց քեզ կյանքս անգույն ու դատարկ է լինելու: Կորցրեցի ու առանց գիտակցելու հիմարությունս....Կորցրեցի ու հիմա եմ հասկանում, որ չեմ կարող անցածը, առավել ևս քեզ՝ հետ բերել: <br> Չգիտեմ, երևի շատ էի տարվել քեզնով, երևի շատ էի նվիրվել ու գուցե այդքան էլ գոռոզ չէի, որ չընկնեի հետևիցդ ու շատ անգամներ չասեի <<Կներես ինձ&gt;&gt;՝ անգամ եթե սխալը ես չեմ եղել: <br> Անավարտ մնաց մեր սերը ու ինքս էլ չեմ գիտակցում ինչու՞: Պատճառը չգիտեմ կամ էլ՝ չեմ հիշում...Առաջինն ես եղել իմ կյանքում: Առաջինն ես ձեռքս բռնել, ամուր գրկել, փաթաթվել: Առաջինը քեզ եմ ասել <<Սիրում եմ&gt;&gt;: <br> Կարոտել եմ քեզ ^_^: <br> Հավատալով շուրջս պտտվող բամբասանքներին՝ իմ մեջ ուժ գտա ու վերջ տվեցի մեր հարաբերու... <img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/27665954.jpg"><font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; text-decoration: underline; font-size: 18pt;">Ե</span>ս քեզ կորցրեցի...Կորցրեցի, առանց մտածելու, որ էլ քո նմանը չի լինելու, որ էլ քո պես հրաշքի չեմ գտնելու, որ առանց քեզ կյանքս անգույն ու դատարկ է լինելու: Կորցրեցի ու առանց գիտակցելու հիմարությունս....Կորցրեցի ու հիմա եմ հասկանում, որ չեմ կարող անցածը, առավել ևս քեզ՝ հետ բերել: <br> Չգիտեմ, երևի շատ էի տարվել քեզնով, երևի շատ էի նվիրվել ու գուցե այդքան էլ գոռոզ չէի, որ չընկնեի հետևիցդ ու շատ անգամներ չասեի <<Կներես ինձ&gt;&gt;՝ անգամ եթե սխալը ես չեմ եղել: <br> Անավարտ մնաց մեր սերը ու ինքս էլ չեմ գիտակցում ինչու՞: Պատճառը չգիտեմ կամ էլ՝ չեմ հիշում...Առաջինն ես եղել իմ կյանքում: Առաջինն ես ձեռքս բռնել, ամուր գրկել, փաթաթվել: Առաջինը քեզ եմ ասել <<Սիրում եմ&gt;&gt;: <br> Կարոտել եմ քեզ ^_^: <br> Հավատալով շուրջս պտտվող բամբասանքներին՝ իմ մեջ ուժ գտա ու վերջ տվեցի մեր հարաբերություններին: Ապրեցի առանց քեզ հանգիստ, սիրտս քո անունը լսելուց էլ արագ չէր զարկում: Աչքերս ամեն տեղ քեզ չէին որոնում ու հոգումս ամեն բան իրար չէր խառնվում: Կարողանում եմ ապրել հանգիստ, կարողանում եմ առաջ շարժվել, ստեղծագործել...Միայն թե դու բացակա ես...Բացակա ես ու հոգուս ինչ-որ մասնիկ բացակա է...Կորցրել եմ...Էնպես է ցավում հոգիս, էնպես կուզեի չկորցնել քեզ, էնպես կուզեի հետ բերել....Հենց այն ժամանակ էլ քեզ հետ չվիճել ու չբաժանվել կուզեի...Ասում են՝ ամենամեծ սխալը կատարած սխալը չուղղելն է, բայց ես չեմ կարող կորցրածս հետ բերել, չեմ կարող սխալս ուղղել, քանի որ նախ չգիտեմ, կուզե՞ս դու, թե ոչ և երկրորդ. քեզանից հետո ես հպարտությունս գտա ու եթե շատ էլ ուզեի, և՜ ամոթս, և՜ հպարտությունս թույլ չէր տա քեզ ասել. <<Ուզում եմ հետ բերել քեզ, ուզում եմ դառնալ քո կյանքի մի, չէ, մի չէ, շատ մեեծ մասնիկն եմ ուզում դառնալ...&gt;&gt;: <br> Ես գիտեմ ինչ է բաժանումը…Երբ հեռանալիս մենք ուզում ենք լսել «խնդրում եմ մի գնա» խոսքերը, որոնք այդպես էլ չեն արտասանվում: Դա անբացատրելի ցավ է, որը քեզ երկնքից ցած է նետում: Ցավ, որից սկսում է մթագնել կյանքիդ իմաստը: Հիասթափություն, արցունքներ, անքուն գիշերներ, կարմրած աչքեր…և այդպես էլ անպատասխան մնացած հարցեր…Ինքնաքննադատություն, փոխադարձ մեղադրանքներ և տանջող հիշողություններ, անավարտ մնացած պատմություն ու սեր... </font> https://mywebarmenya.do.am/blog/anavart_ser/2013-02-15-8 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/anavart_ser/2013-02-15-8 Fri, 15 Feb 2013 11:23:37 GMT <img src="http://hakhunts.files.wordpress.com/2011/06/nydiajerrylow-09751.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">Ե</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">ս քեզ կորցրեցի...Կորցրեցի, առանց մտածելու, որ էլ քո նմանը չի լինելու, որ էլ քո պես հրաշքի չեմ գտնելու, որ առանց քեզ կյանքս անգույն ու դատարկ է լինելու: Կորցրեցի ու առանց գիտակցելու հիմարությունս....Կորցրեցի ու հիմա եմ հասկանում, որ չեմ կարող անցածը, առավել ևս քեզ՝ հետ բերել: <br> Չգիտեմ, երևի շատ էի տարվել քեզնով, երևի շատ էի նվիրվել ու գուցե այդքան էլ գոռոզ չէի, որ չընկնեի հետևիցդ ու շատ անգամներ չասեի <<Կներես ինձ&gt;&gt;՝ անգամ եթե սխալը ես չեմ եղել: <br> Անավարտ մնաց մեր սերը ու ինքս էլ չեմ գիտակցում ինչու՞: Պատճառը չգիտեմ կամ էլ՝ չեմ հիշում...Առաջինն ես եղել իմ կյանքում: Առաջինն ես ձեռքս բռնել, ամուր գրկել, փաթաթվել: Առաջինը քեզ եմ ասել <<Սիրում եմ&gt;&gt;: <br> Կարոտել եմ քեզ ^_^: <br> Հավատալով շուրջս պտտվող բամբասանքներին՝ իմ մեջ ուժ գտա ու վերջ տվեցի մեր հա... <img src="http://hakhunts.files.wordpress.com/2011/06/nydiajerrylow-09751.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">Ե</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">ս քեզ կորցրեցի...Կորցրեցի, առանց մտածելու, որ էլ քո նմանը չի լինելու, որ էլ քո պես հրաշքի չեմ գտնելու, որ առանց քեզ կյանքս անգույն ու դատարկ է լինելու: Կորցրեցի ու առանց գիտակցելու հիմարությունս....Կորցրեցի ու հիմա եմ հասկանում, որ չեմ կարող անցածը, առավել ևս քեզ՝ հետ բերել: <br> Չգիտեմ, երևի շատ էի տարվել քեզնով, երևի շատ էի նվիրվել ու գուցե այդքան էլ գոռոզ չէի, որ չընկնեի հետևիցդ ու շատ անգամներ չասեի <<Կներես ինձ&gt;&gt;՝ անգամ եթե սխալը ես չեմ եղել: <br> Անավարտ մնաց մեր սերը ու ինքս էլ չեմ գիտակցում ինչու՞: Պատճառը չգիտեմ կամ էլ՝ չեմ հիշում...Առաջինն ես եղել իմ կյանքում: Առաջինն ես ձեռքս բռնել, ամուր գրկել, փաթաթվել: Առաջինը քեզ եմ ասել <<Սիրում եմ&gt;&gt;: <br> Կարոտել եմ քեզ ^_^: <br> Հավատալով շուրջս պտտվող բամբասանքներին՝ իմ մեջ ուժ գտա ու վերջ տվեցի մեր հարաբերություններին: Ապրեցի առանց քեզ հանգիստ, սիրտս քո անունը լսելուց էլ արագ չէր զարկում: Աչքերս ամեն տեղ քեզ չէին որոնում ու հոգումս ամեն բան իրար չէր խառնվում: Կարողանում եմ ապրել հանգիստ, կարողանում եմ առաջ շարժվել, ստեղծագործել...Միայն թե դու բացակա ես...Բացակա ես ու հոգուս ինչ-որ մասնիկ բացակա է...Կորցրել եմ...Էնպես է ցավում հոգիս, էնպես կուզեի չկորցնել քեզ, էնպես կուզեի հետ բերել....Հենց այն ժամանակ էլ քեզ հետ չվիճել ու չբաժանվել կուզեի...Ասում են՝ ամենամեծ սխալը կատարած սխալը չուղղելն է, բայց ես չեմ կարող կորցրածս հետ բերել, չեմ կարող սխալս ուղղել, քանի որ նախ չգիտեմ, կուզե՞ս դու, թե ոչ և երկրորդ. քեզանից հետո ես հպարտությունս գտա ու եթե շատ էլ ուզեի, և՜ ամոթս, և՜ հպարտությունս թույլ չէր տա քեզ ասել. <<Ուզում եմ հետ բերել քեզ, ուզում եմ դառնալ քո կյանքի մի, չէ, մի չէ, շատ մեեծ մասնիկն եմ ուզում դառնալ...&gt;&gt;: <br> Ես գիտեմ ինչ է բաժանումը…Երբ հեռանալիս մենք ուզում ենք լսել «խնդրում եմ մի գնա» խոսքերը, որոնք այդպես էլ չեն արտասանվում: Դա անբացատրելի ցավ է, որը քեզ երկնքից ցած է նետում: Ցավ, որից սկսում է մթագնել կյանքիդ իմաստը: Հիասթափություն, արցունքներ, անքուն գիշերներ, կարմրած աչքեր…և այդպես էլ անպատասխան մնացած հարցեր…Ինքնաքննադատություն, փոխադարձ մեղադրանքներ և տանջող հիշողություններ, անավարտ մնացած պատմություն ու սեր... </font> https://mywebarmenya.do.am/blog/anavart_ser/2013-02-15-7 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/anavart_ser/2013-02-15-7 Fri, 15 Feb 2013 11:23:21 GMT <img src="http://sphotos-h.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/215681_492121050827154_1769097957_n.jpg"><font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; text-decoration: underline; font-size: 18pt;">Ե</span>ս նրան հանդիպեցի, երբ կորցրել էի հույսս ու հավատս ամեն ինչի նկատմամբ: Կարծես նա հրեշտակ էր, որ եկավ երկնքից` ինձ մխիթարելու, վերադարձնելու հավատը մադկության ու ողջ աշխարհի հանդեպ: <br> Երեկո էր, շրջում էի Երևանի բանուկ փողոցներից մեկով, հիշում էի անցյալի դառը էջերը, որ այդքան փորձում էի մոռանալ, բայց որը ստվերի նման շարունակ հետևում էր ինձ ու հանգիստ չէր տալիս: "Ես սիրում եմ քեզ, դու այն արևն ես, որ եկար ու լուսավորեցիր իմ հոգին, ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը այսուհետ առանց քեզ....''... Չէ՛, այս ամենը զուտ խոսքեր էին, եթե այդպես էր ինչի՞ է նա հիմա ուրիշի կողքին: Չէ՛ , ես խեղդվում եմ, անհնար է ապրել այսպես: Ավելի լավ է մեռնեմ, գուցե մա ՞ հը ինձ մոռացնել տա այս ամենը: <br> Որոշեցի ու քայլերս ուղղեցի դեպի մահ տանող ճամապարհը: Բայց ոտքս սայթաքեց ու... <img src="http://sphotos-h.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/215681_492121050827154_1769097957_n.jpg"><font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; text-decoration: underline; font-size: 18pt;">Ե</span>ս նրան հանդիպեցի, երբ կորցրել էի հույսս ու հավատս ամեն ինչի նկատմամբ: Կարծես նա հրեշտակ էր, որ եկավ երկնքից` ինձ մխիթարելու, վերադարձնելու հավատը մադկության ու ողջ աշխարհի հանդեպ: <br> Երեկո էր, շրջում էի Երևանի բանուկ փողոցներից մեկով, հիշում էի անցյալի դառը էջերը, որ այդքան փորձում էի մոռանալ, բայց որը ստվերի նման շարունակ հետևում էր ինձ ու հանգիստ չէր տալիս: "Ես սիրում եմ քեզ, դու այն արևն ես, որ եկար ու լուսավորեցիր իմ հոգին, ես չեմ պատկերացնում իմ կյանքը այսուհետ առանց քեզ....''... Չէ՛, այս ամենը զուտ խոսքեր էին, եթե այդպես էր ինչի՞ է նա հիմա ուրիշի կողքին: Չէ՛ , ես խեղդվում եմ, անհնար է ապրել այսպես: Ավելի լավ է մեռնեմ, գուցե մա ՞ հը ինձ մոռացնել տա այս ամենը: <br> Որոշեցի ու քայլերս ուղղեցի դեպի մահ տանող ճամապարհը: Բայց ոտքս սայթաքեց ու ես վայր ընկա: Երբ աչքերս բացեցի, զինվորականի համազգեստով մի երիտասարդ գրկել էր ինձ ու երեսիս ջուր էր ցողում: Այդ նա էր, իմ պահապան հրեշտակը: Այդ օրվանից ես հասկացա, որ պետք չէ այդպիսի անմիտ քայլ կատարել: Բայց ավաղ, ես հիասթափված էի, կյանքը դարձել էր դժոխքային, բոլորն ասես խորթ թվային, ես հուսահատված էի: Այդ դեպքը ինձ կյանքի փորձ տվեց: Փորձում էի մոռանալ այն, ինչ կատարվել էր ինձ հետ, բայց հուշերը խեղդում և հիշեցնել են տալիս նրան և նրա հետ կապված բոլոր վատ հուշերը: Ժամանակ անցավ: Մոռացա նրան, մոռացա անվերադարձ, կարծես չէի էլ ճանաչում նրան: Մոռացա, քանի որ գտա իմ իսկական կյանքի կեսին, իմ անկեղծ սիրուն, որին սիրեցի կյանքիցս առավել: Մենք երջանիկ ենք, մենք սիրում ենք իրար, մենք պաշտում ենք միմյանց: <br> Կյանքը գնալով փոխում էր իր գույները, այն այլևս սև չէր: Հիմա արդեն ծիծաղում եմ ինքս իմ վրա, որ փորձում էի վերջ տալ կյանքիս մի սրիկայի պատճառով........... </font> https://mywebarmenya.do.am/blog/mi_patmutyun/2013-02-15-6 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/mi_patmutyun/2013-02-15-6 Fri, 15 Feb 2013 11:22:02 GMT <img src="http://strechin.ucoz.ru/_ph/7/667126323.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">Կ</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">յանքում գալիս է մի պահ , երբ դու չես ուզում տեսնել, լսել, զգալ, հասկանալ, միայն մի բան ես ցանկանում ՝անզգայի նման գամվել մահճակալին ու խեղդվել արցունքներիդ ծովում: Մեզ թվում է, թե մեր արցունքները կօգնեն մեզ, բայց ավաղ դա այդպես չէ, դրանք մեզ ստիպում են վերապրել արդեն անցածը: Այդ դժվարին պահերին նույնիսկ մեր ամենամտերիմ ընկերուհին մեզ խորթ է թվում, նրա ամեն մի ասածը՝ կեղծիք: Եվ մենք սկսում ենք հաշվել րոպեները , որպեսզի ազատվենք նրանից և վազենք դեպի մենակության անդունդը: Փորձում ենք ամեն կերպ մոռանալ ամեն ինչ, թողնել և փախչել, բայց...: Բայց ու՞ր գնաս: Ու՞մ դիմես, որ օգնի քեզ: Ցավոք չես գտնում ոչ ոքի, դու մենակ ես քո հույզերի հետ: Բայց հավատա, կգա այն ժամանակը, երբ դու կլինես այն կյանքով լեցուն աղջնակը, որ չգիտեր ինչի համար են արցունքները: Եվ իսկապես, ինչի համար են արցունքները, եթե կա ժպիտը: Փորձիր ժպտալ... <img src="http://strechin.ucoz.ru/_ph/7/667126323.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">Կ</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">յանքում գալիս է մի պահ , երբ դու չես ուզում տեսնել, լսել, զգալ, հասկանալ, միայն մի բան ես ցանկանում ՝անզգայի նման գամվել մահճակալին ու խեղդվել արցունքներիդ ծովում: Մեզ թվում է, թե մեր արցունքները կօգնեն մեզ, բայց ավաղ դա այդպես չէ, դրանք մեզ ստիպում են վերապրել արդեն անցածը: Այդ դժվարին պահերին նույնիսկ մեր ամենամտերիմ ընկերուհին մեզ խորթ է թվում, նրա ամեն մի ասածը՝ կեղծիք: Եվ մենք սկսում ենք հաշվել րոպեները , որպեսզի ազատվենք նրանից և վազենք դեպի մենակության անդունդը: Փորձում ենք ամեն կերպ մոռանալ ամեն ինչ, թողնել և փախչել, բայց...: Բայց ու՞ր գնաս: Ու՞մ դիմես, որ օգնի քեզ: Ցավոք չես գտնում ոչ ոքի, դու մենակ ես քո հույզերի հետ: Բայց հավատա, կգա այն ժամանակը, երբ դու կլինես այն կյանքով լեցուն աղջնակը, որ չգիտեր ինչի համար են արցունքները: Եվ իսկապես, ինչի համար են արցունքները, եթե կա ժպիտը: Փորձիր ժպտալ, ապացուցիր բոլորին, որ դու ուժեղ ես, որ քեզ ոչինչ չի կարող կոտրել: Փորձիր գտնել քո երջանկությունը, բայց այս անգամ խորը դատելով, որպեսզի այդ հմայիչ ժպիտը երբեք չանհետանա քո գեղեցիկ դեմքից: Մտածիր, հիշիր, բայց առանց արցունքների, որովհետև երջանիկ օրեր քո կյանքում դեռ շատ կլինեն: Ժամանակի ընթացքում վատ հիշողություններին փոխարինում են լավ մարդիկ և իրադարձություններ: Եվ բացի դա, տվյալ իրադարձությանը նայելիս, սկսում ես հասկանալ, որ դա այնքան էլ ցավալի չէ, ինչպես թվացել է նախկինում: </font> https://mywebarmenya.do.am/blog/miayn_mtacir/2013-02-15-5 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/miayn_mtacir/2013-02-15-5 Fri, 15 Feb 2013 11:21:12 GMT <img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/27881321.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">-Դ</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">ե ահա: Ես հիմա կանգնած եմ քո դիմաց այնպես, ինչպես կամ: Չկա սուտ, խաբկանք, կեղծիք: Չկա այն դիմակը, որը կրել եմ միշտ: Երևի զարմացար չէ՞: Այո, չկա այդ դիմակը և ես ինքս եմ այն դեն նետել: Նետել եմ, որ կարողանամ ասել քեզ այն ամենն ինչ մտածում եմ քո մասին: Եկել եմ, որ դեմքիդ շպրտեմ քո իրական պատկերը: Ես այլևս չեմ վախենում իմ ոչ մի բառից: Անկեղծ ասած ինձ համար արդեն միևնույնն է, թե ինչ կմտածես դու: Ես միայն ուզում եմ, որ լսես ինձ: Բառերս հնարավոր է հասարակ թվան, գուցե կոպիտ, գուցե և արհամարհական: Ընդունիր դրանք ինչպես ուզում ես: Ամեն մարդու համար դու տարբեր ես: Այդպես էիր նաև ինձ համար: Դու ինձ համար յուրովի էիր քո մարդ տեսակով, քո գաղափարներով ու մտքերով, բայց ամեն ինչ փոխվեց շատ կարճ ժամանակում: Երևի լսած կլինես << հիասթափություն &gt;&gt; կոչվող զգացմունքի մասին: Հենց այն ինձ ստիպեց, որ դառնաս ինձ հ... <img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/27881321.jpg"><font size="5" style="font-size: 18pt;"><b><u style="color: rgb(255, 0, 0);">-Դ</u></b></font><font size="2" style="font-size: 10pt;">ե ահա: Ես հիմա կանգնած եմ քո դիմաց այնպես, ինչպես կամ: Չկա սուտ, խաբկանք, կեղծիք: Չկա այն դիմակը, որը կրել եմ միշտ: Երևի զարմացար չէ՞: Այո, չկա այդ դիմակը և ես ինքս եմ այն դեն նետել: Նետել եմ, որ կարողանամ ասել քեզ այն ամենն ինչ մտածում եմ քո մասին: Եկել եմ, որ դեմքիդ շպրտեմ քո իրական պատկերը: Ես այլևս չեմ վախենում իմ ոչ մի բառից: Անկեղծ ասած ինձ համար արդեն միևնույնն է, թե ինչ կմտածես դու: Ես միայն ուզում եմ, որ լսես ինձ: Բառերս հնարավոր է հասարակ թվան, գուցե կոպիտ, գուցե և արհամարհական: Ընդունիր դրանք ինչպես ուզում ես: Ամեն մարդու համար դու տարբեր ես: Այդպես էիր նաև ինձ համար: Դու ինձ համար յուրովի էիր քո մարդ տեսակով, քո գաղափարներով ու մտքերով, բայց ամեն ինչ փոխվեց շատ կարճ ժամանակում: Երևի լսած կլինես << հիասթափություն &gt;&gt; կոչվող զգացմունքի մասին: Հենց այն ինձ ստիպեց, որ դառնաս ինձ համար սովորական մեկը: Հիասթափությունը ամիսներ շարունակ` շատ դանդաղ, բայց արդյուհետև, քեզ դարձրեց ինձ համար անծանոթ: Հիմա դու հավասարվել ես այն մարդկանց, որոնց տեսնելիս նույնիսկ չեմ էլ բարևում: Մի պահ մոռացիր ամեն ինչ և պատկերացրու բառերիս լրջությունը: Այն ամենից հետո, ինչը ես տեսա և զգացի քո պատճառով, մի բարևն անգամ շատ եմ համարում շռայլել քեզ: Գուցե տարիներ հետո քեզ տեսնեմ փողոցում և չհիշեմ դեմքդ անգամ: Հիմա ես ուրախ եմ: Ուրախ եմ առանց քեզ և ուրախ եմ, որ ասացի այն ամենը, ինչը կուտակվել էր իմ ներսում: Ես նույնիսկ կարող եմ ասել, որ երջանիկ եմ: Եվ գիտես ինչու, որովհետև իմ կյանքում կա << նա &gt;&gt; : Հակիրճ, բայց բազմաբովանդակ այս խոսքերով ներկայացրեցի քեզ այն ամբողջը, որն ուզում էի ասել: Դու երևի չնկատեցիր: Քո մասին խոսելիս ես նայում էի քեզ անտարբեր հայացքով: Դեմքիս ոչ մի բացասական և դրական շարժում չկար, իսկ, երբ ասացի, որ իմ կյանքում կա << նա &gt;&gt;, դեմքիս մի գեղեցիկ ժպիտ հայտնվեց: Ահա, թե որն է ձեր տարբերությունը: </font> https://mywebarmenya.do.am/blog/2013-02-05-4 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/2013-02-05-4 Tue, 05 Feb 2013 11:36:30 GMT <font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-size: 18pt; text-decoration: underline; font-weight: bold;">Ե</span>րբևէ զգացել եք կարոտ բառի հզորությունը, ուժը , չեք զգացել , գիտեմ ... քանի քանիսն են գրում կարոտի մասին,խոսում,պատմում , բայց չեն զգում:Գիտեք ինչ հզորություն ունի իր մեջ այդ անտանելի բառը: Երբ կարոտում ես , բայց ոչինչ չես կարող փոխել , քանզի կորցրել ես քո բոլոր հնարավորությունները , չնայած դրանք կային:ԵՐԲ սիրտդ քիչ է մնում դուրս գա տեղից ու միայն մահը կբթացնի այդ ցավը , երբ միայն քո երևակայության արդյունքում ես դու երջանիկ ,բայց սթափվում ես ու ընդունում դառը իրականությունը , որ սպանում է քեզ ու հիշեցնում թե իչքան թշվառ ես դու ; Դա է կարոտը;Կարոտում են ամեն ինչ , իր , անձ, խաղալիք, առարկա: Իսկ ես... ես իմ կյանքն եմ կարոտել , քանզի քո գնալուց հետո ես չեմ ապրել: </font><div><img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/49951863.jpg"></div> <font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-size: 18pt; text-decoration: underline; font-weight: bold;">Ե</span>րբևէ զգացել եք կարոտ բառի հզորությունը, ուժը , չեք զգացել , գիտեմ ... քանի քանիսն են գրում կարոտի մասին,խոսում,պատմում , բայց չեն զգում:Գիտեք ինչ հզորություն ունի իր մեջ այդ անտանելի բառը: Երբ կարոտում ես , բայց ոչինչ չես կարող փոխել , քանզի կորցրել ես քո բոլոր հնարավորությունները , չնայած դրանք կային:ԵՐԲ սիրտդ քիչ է մնում դուրս գա տեղից ու միայն մահը կբթացնի այդ ցավը , երբ միայն քո երևակայության արդյունքում ես դու երջանիկ ,բայց սթափվում ես ու ընդունում դառը իրականությունը , որ սպանում է քեզ ու հիշեցնում թե իչքան թշվառ ես դու ; Դա է կարոտը;Կարոտում են ամեն ինչ , իր , անձ, խաղալիք, առարկա: Իսկ ես... ես իմ կյանքն եմ կարոտել , քանզի քո գնալուց հետո ես չեմ ապրել: </font><div><img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/49951863.jpg"></div> https://mywebarmenya.do.am/blog/karottttt/2013-02-05-3 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/karottttt/2013-02-05-3 Tue, 05 Feb 2013 11:31:47 GMT <font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-size: 18pt; font-weight: bold; text-decoration: underline;">Մ</span>ենք բաժանվել էինք , իսկ ես ինչու եմ սպասում , որ կգաս, կգաս ու կասես ,որ չես մոռացել...Մի անգամ հայրս ասաց , որ մենք հյուրեր ենք ունենալու: Նա ասաց , որ գալու է իր ընկերը ` ընտանիքի հետ: <br> Եկավ այդ օրը և հանկարծ լսվեց դռան զանգը : Ես գնացի դուռը բացելու և հանկարծ սուրճի բաժակն ընկավ ձեռքիցս:Ես շոկի մեջ էի , չէի հասկանում ինչ է կատարվում , Դա դու էիր...Ես սառած աչքերով ձեզ ներս հրավիրեցի :Ամբողջ օրվա ընթացքում դուրս չէի գալիս սենյակից, վախենում էի քեզ կրկին հանդիպել, վախենում էի , որ չեմ կարողանա զսպել քեզ ամուր գրկելու ցանկությունս: Հանկարծ դու եկար իմ սենյակ , տվեցիր ինձ մի թուղթ ու լուռ գնացիր: Թղթի վրա գրված էր մի հասցե ... մի հասցե , որն ինձ այնքան ծանոթ էր , այնքան հարազատ... <br> Հաջորդ օրը ես եկա հանդիպման , մենք խոսեցինք շատ երկար : Բայց հանկարծ դու քեզ վատ զգացիր , դու դանդաղ մոտեցար ինձ համբուրեցիր շուրթերս ու ուշագնաց եղար: Ե... <font size="2" style="font-size: 10pt;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-size: 18pt; font-weight: bold; text-decoration: underline;">Մ</span>ենք բաժանվել էինք , իսկ ես ինչու եմ սպասում , որ կգաս, կգաս ու կասես ,որ չես մոռացել...Մի անգամ հայրս ասաց , որ մենք հյուրեր ենք ունենալու: Նա ասաց , որ գալու է իր ընկերը ` ընտանիքի հետ: <br> Եկավ այդ օրը և հանկարծ լսվեց դռան զանգը : Ես գնացի դուռը բացելու և հանկարծ սուրճի բաժակն ընկավ ձեռքիցս:Ես շոկի մեջ էի , չէի հասկանում ինչ է կատարվում , Դա դու էիր...Ես սառած աչքերով ձեզ ներս հրավիրեցի :Ամբողջ օրվա ընթացքում դուրս չէի գալիս սենյակից, վախենում էի քեզ կրկին հանդիպել, վախենում էի , որ չեմ կարողանա զսպել քեզ ամուր գրկելու ցանկությունս: Հանկարծ դու եկար իմ սենյակ , տվեցիր ինձ մի թուղթ ու լուռ գնացիր: Թղթի վրա գրված էր մի հասցե ... մի հասցե , որն ինձ այնքան ծանոթ էր , այնքան հարազատ... <br> Հաջորդ օրը ես եկա հանդիպման , մենք խոսեցինք շատ երկար : Բայց հանկարծ դու քեզ վատ զգացիր , դու դանդաղ մոտեցար ինձ համբուրեցիր շուրթերս ու ուշագնաց եղար: Ես վախից գոռում էի , խնդրում էի , որ արթնանաս , անձրևի հետ միասին թափվում էին արցունքներս: Քեզ տեղափոխեցին հիվանդանոց , ես եկա քեզ մոտ , գրկել էի քեզ ու խնդրում էի , որ ասես թե ինչ է պատահել:Եվ հանկարծ ականջներիս հասավ մի ծանր նախադասություն <br> -Ես անբուժելի հիվանդ եմ : <br> Ես սառեցի և այլևս ոչինչ զգալ չէի կարող : Ու դու ինձ ասացիր , որ անգամ այս մահը մեզ բաժանել անկարող է :Ու փակեցիր աչքերդ ... փակեցիր հավերժ...Դու մահացար , մահացար հենց իմ ձեռքերում : Ես գոռում էի ցավից , ողբում էի մեռած իմ սիրո համար :Հիմա եմ հասկանում , թե ինչու 2 տարի առաջ խնդրեցիր , որ բաժանվենք: Ես հասկաց, բայց արդեն ուշ էր , դու գնացել էիր էլ ետ չէր գալու , մենք բաժանվել էինք , չէինք միանալու :Ախ այդ օրը , ախ այդ անձրևոտ օրը... </font><div><img src="http://mywebarmenya.do.am/_bl/0/84022570.jpg"></div> https://mywebarmenya.do.am/blog/ax_ayd_andzrevot_or/2013-02-05-2 Gij https://mywebarmenya.do.am/blog/ax_ayd_andzrevot_or/2013-02-05-2 Tue, 05 Feb 2013 11:30:37 GMT